DIO |
- | Stânfries |
 |
 |
|
| 2 | - | 2 |
| Datum | : | zaterdag 5 juni |
| Tijd | : | 19:30 |
| Locatie | : | sportpark 't Ald Leger, Waskemeer |
D.I.O. Oosterwolde – v.v Stanfries
Op een zonnig sportpark werd zaterdag vijf juni de finale gespeeld van de Ooststellingwerf Cup 2010. In de finale stonden DIO Oosterwolde en v.v. Stanfries. DIO plaatste zich voor de finale door achtereenvolgens van Sport Vereent (9-0) en Waskemeer (4-0) te winnen. Stanfries won van Sportclub Makkinga (1-3), De Griffioen (0-1) en titelverdediger v.v. Haulerwijk (2-1). De wedstrijd stond onder leiding van scheidsrechter Rene Wijma en zijn assistenten Jan van Duinen en Henk van der Veer.
Onder toeziend oog van ruim 500 toeschouwers trapte DIO om half acht af. De ploeg uit Oosterwolde plaatste zich relatief eenvoudig voor de finale en leek in die wedstrijd ook geen kind te krijgen aan Stanfries. In de tweede minuut was het namelijk Theo Los die zijn ploeg al direct op een 1-0 voorsprong zette. De eerste de beste aanval over de linkerkant werd gevaarlijk voorgezet door Youri Winters, hij vond Robbie Dijkstra die zijn schot nog geblokt zag maar Los was attent en schoot de bal meteen in het net.
Een domper voor Stanfries, een vroege achterstand was zeker niet waar Stanfries op gehoopt had. Desondanks liet men zich niet uit het veld slaan en zette vroeg druk op de verdediging van DIO. Dit zorgde kort na de openingstreffer voor goede kansen voor de ploeg uit Appelscha. Binnen vijf minuten kregen Jacques Karsten en Thom de Vries prima mogelijkheden om hun de stand weer gelijk te trekken. Beide lieten dit echter na.
Na tien minuten kreeg DIO een enorme kans om de voorsprong te verdubbelen. Na een uitstekende actie van Robbie Dijkstra kregen de blauw-witten een hoekschop te nemen welke uitmondde in een enorme scrimmage voor het doel van Rein Schuurman. Hoewel DIO enkele keren op doel schoot was het telkens een speler van Stanfries dit in de weg stond. Toen de stofwolken optrokken was het de doelman die de bal veilig in zijn handen had.
De wedstrijd ging in deze fase gelijk op. Stanfries durfde te voetballen en met enorm veel werklust liet het team van scheidend trainer Arjan Koster zien dat ze er klaar voor zijn om hogerop te voetballen. DIO liet na de beginfase de teugels een beetje vieren en ging een tempo lager voetballen, wellicht had men na de vroege treffer vertrouwen in een goede afloop.
Dit vertrouwen werd teniet gedaan in de 24e minuut. Na goed opkomen en een uitstekende voorzet van verdediger Edgar Hulzinga, was het Thom de Vries die hoog boven alles en iedereen uitkwam en de bal hard op doel kopte. Hij zag zijn poging op de kruising belanden, de bal kwam terug het veld in en via de rug van DIO-doelman de Wit hobbelde de bal in het doel, 1-1.
Na de gelijkmaker werd de wedstrijd wat harder. DIO begon feller te voetballen en Stanfries ging hier prima in mee. Dit gebeurde voor DIO echter met resultaat. Kort na de gelijkmaker stuurde Youri Winters zijn spits Robbie Dijkstra de hoek in, Dijkstra leverde een prima voorzet af en vond Theo Los. Los bleef rustig voor het doel en schoof de bal in de verre hoek en tekende zo voor zijn tweede doelpunt van de avond. Zo stelde DIO snel orde op zaken en kon het weer iets kalmer aan doen.
Stanfries voelde dat men minimaal gelijkwaardig was aan DIO en vocht ook voor de gelijkmaker. Grote kansen leverde dit echter niet op. Kansen waren er wel voor DIO, Martijn Wolf verzuimde tweemaal grote kansen te benutten en zo zijn ploeg op een 3-1 voorsprong te zetten. In de laatste minuten van de eerste helft kwamen er nog gevaarlijke kansen voor Stanfries. Eerst was het Thom de Vries die met een boogballetje Jacques Karsten bereikte, ondanks de goede aanname schoot de nummer 12 van Stanfries net over. In de laatste minuut kreeg Robert Ockhuizen nog een vrije schietkans vanaf 16 meter. Zijn afzwaaier zorgde er voor dat beide teams de kleedkamer opzochten met een 2-1 voorsprong voor de mannen van trainer Jan Boxum.
Na rust ging de wedstrijd wederom gelijk op, Stanfries wist met hard werken het niveau verschil te overbruggen en ging opzoek naar de gelijkmaker. Het was de net ingevallen Henk Jan de Vegt die op de rechterkant het overzicht bewaarde en de bal panklaar legde voor Jacques Karsten. Karsten wist wel raad met dit buitenkansje en schoot de bal vanaf 20 meter hard en hoog in het doel. DIO-doelman Wichert de Wit had geen schijn van kans op dit vlammende schot wat Stanfries weer helemaal terug in de wedstrijd bracht.
In het verdere verloop van de wedstrijd was het Stanfries wat de betere kansen kreeg, hoewel DIO het vaak wel goed probeerde zat er bij de beslissende pass altijd een been tussen van een Stanfries-verdediger. En omdat Stanfries ook slordig met de kansen omsprong bleef het een spannende wedstrijd met ontzettend veel vechtlust. Dat het een vermoeiende wedstrijd was voor beide teams bleek zo’n twintig minuten voor tijd. Het middenveld was bij beide ploegen helemaal zoek. Veel werd er in deze fase dan ook de lange bal gehanteerd en zo werd er getracht een opening te creëren. Dit slaagde uitstekend voor DIO, in de 72e minuut was het Paul Goeree, eerder al ingebracht door trainer Jan Boxum, die de 3-2 op het bord zette. Na een prima voorzet was Goeree attent bij de tweede paal. Helaas voor de Oosterwoldenaren constateerde grensrechter Jan van Duinen buitenspel. Zijn vlagsignaal werd overgenomen door de scheidsrechter en zo bleef het 2-2. De beter kansen zijn in deze fase voor DIO, Robbie Winters kreeg nog een kans een bijna leeg doel maar kon ook deze niet verzilveren.
Hierna was het Stanfries dat in de reguliere speeltijd de wedstrijd wou beslissen. Men ging driftig op zoek naar de winnende treffer en voelde dat een strafschoppenreeks niet nodig hoefde te zijn om de finale te beslissen. DIO kon ook geen vuist meer maken en zo kreeg het team uit het speeltuindorp nog enkele opgelegde kansen. Herman Ockhuizen en Thom de Vries konden de overwinning veilig stellen maar hun doelpogingen waren niet precies genoeg en zo stond het na 90 minuten 2-2 en konden beide teams zich opmaken voor een spannende strafschoppenserie.
De eerste penalty werd genomen door Stanfries, het was Arno Steg die de bal hoog door het midden schoot en de keeper kansloos liet. Voor DIO stond Remco van de Avoird achter de bal, ondanks dat de keeper in de goede hoek lag schoot de nummer 13 van DIO feilloos binnen. Jacques Karsten zette Stanfries weer op voorsrong, daarna mocht DIO-spits Robbie Dijkstra het proberen. Zijn poging belandde echter op de paal.
Omdat Martijn Westerveen voor Stanfries wel scoorde moest Martijn Duker zijn strafschop ook maken om de spanning er in te houden. Doelman Rein Schuurmans ging echter naar de goede hoek en stopte deinzet van Duker. Dit zorgde ervoor dat Henk Jan de Vegt de Cup binnen kon slepen voor de zwart-witte formatie. De druk werd hem echter te groot en hij zag zijn schot gestopt. Omdat de Vegt miste moest Youri Winters de bal in het net schieten om DIO in de race te houden. Deze taak was echter niet voor Winters weggelegd want doelman Schuurman stopte opnieuw een strafschop en werd zo de held van Appelscha.
De Ooststellingwerf Cup werd dus gewonnen door v.v Stanfries, luid gejuich steeg op van het sportpark in Waskemeer. Kersverse wethouder Sierd de Boer stond meteen na de wedstrijd klaar om de grote beker en de cheque van € 1500,- uit te reiken aan winnaar v.v. Stanfries.
De Stucwa-topschuttersbokaal werd dit jaar gewonnen door maarliefst twee spelers. In navolging op Janus Pol (2008) en Wim van Riezen (2009) waren het dit jaar Marthijn Wolf (DIO) en Thom de Vries (Stanfries) die beide vier doelpunten wisten te produceren.
